Gujarat budget some questions some concerns

While budget of Gujarat state government was read out in assembly on Feb 26th, one kept a close ear on whopping figures and try to sift through what were hollow boasts and what were issues on which finance minister chose to remain silent even in the face of indicting data. Out of Rs 19030 crore annual plan, almost 25% (one fourth) is going to Irrigation and Flood control. While Narmada Dam has been given a lion’s share in budgetary allocation with Rs 3255 crores, Sujalam Sufalam project, a pet project of Chief Minister Modi that was criticised by opposition last year on corruption charges has been allocated Rs 817.54 crores.

While reading his budget speech Vajubhai Vala boasted that during April 2001 to December 2007, Rs 14313.20 crores have been spent on Narmada dam, whereas from inauguration till March 31, 2001 Rs 10978.63 crores were spent by previous regimes. This reminded one of similar boasts by Modi around election time that between 2001-’06 within five years Rs 10433 crores were spent on Narmada Dam.

However both these boasts didn’t tell citizens of Gujarat is that how much of what was spent in five years on Narmada dam went into servicing debt of Sardar Sarovar Narmada Nigam Ltd. A report by Comptroller and Auditors General stated debt repayment figure at Rs 2413.98 crores as on March 31, 2001. In an interview with Down To Earth, P K Laheri SSNNL chairman had stated debt repayment figure at Rs 8000 crore by April 2006.thus, Rs 5586.02 crores [more than halh] was spent on debt servicing.

In a written reply to a question by Porbandar MLA Arjun Modhwadia, Modi admitted that out of the planned 90,389 kilometre canal network that would take Narmada waters to all its intended agricultural and other beneficiaries, the state has completed only 17,636 km [just 19%] by December 31, 2007.

Out of the 8,761 km planned in Kutch, only 1 km of the canal has been laid. Similarly of the over 22,000 km planned in Surendranagar, only 249 km has been completed. Among other districts, of the over 4,000 km network in Bhavnagar, only 23 km has been completed, of the 8,992 km in Patan, 162 km is completed, of the 13,826 km in Ahmedabad, 1,979 km is completed, and of the 7,675 km in Banaskantha, only 103 km stands completed, as reported by the Indian Express.

I checked the figures on irrigation potential utilised from SSP (Narmada Dam) from the latest Socio Economic Review that gives figures as on June 2007 and the figure is stagnant at 1.53 lakh hectares which was achived as on June 2006. So, this means while raising the height to 121.92 metres after June 2006 brought huge chunk of land under submergence, the land extended irrigation by raising the height of dam by 11 metres was ZERO. Let me repeat ZERO. I rubbed my eyes, was I fallen a sleep, and went back to last year’s Socio Economic Review. Same figures on irrigation potential created and utilised from SSP. While through water conservation programmes Gujarat created irrigation potential upto 30000 hectares and could add utilisation by 20000 hactares, irrigation from SSP was stagnating!!

Similarly,while at the time of raising dam height from 110.64 metres to 121.92 metres in April-May 2006, Gujarat promised that the works on Main Canal Phase II [chainage 357 to 458 kms] would finish soon and Rajasthan will start receiving irrigation, Socio-Economic Review for the year 2006-’07 stated that as on October, 2007 progress of works was such that “excavation work got complete on 90.62 %, lining works got completed on 84.16 % and concrete work got completed on 68.95% of the area to be covered.” Thus, even as the dam wall was rising at a fast pace from March to October, works on Narmada Mai Canal Phase II [chainage 357 to 458 kms] was far from over. [cf page no 42 of 243].

http://financedepartment.gujarat.gov.in/budget08_09_pdf/32%20-%20Socio%20Economic%20Review%20(English).pdf

So what are these boasts for? The sooner we ask these the better. Did I hear some one say:
“DukaaL nathi varsaad no vaandho,
Chhe taklif temni,
JeNe khulli hatheLi thi didhaa
Vachano saras”?

February 27, 2008 at 1:12 am 1 comment

પરઝાનીયા નથી ખોવાયો, ખોવાઇ છે પ્રજા ગુજરાત માં

પરઝાનીયા નથી ખોવાયો, ખોવાઇ છે પ્રજા ગુજરાત માં
અને પરઝૂ હજૂ સુધી મથી રહ્યો છે પ્રજા ની શોધમાં

કલાપી નુ પેલું ગ્રામમાતા નામનું કાવ્ય યાદ છે તમને? આજે રાહુલ ધોળકીયા દિગ્દર્શિત ફિલ્મ પરઝાનીયા નું પ્રદર્શન ગુજરાત માં નહી થઇ શકે કારણકે ગુજરાત મા બજરંગ દળ નામનું એક સંગઠન માને છે કે આ ફિલ્મ જે વાત કહેવા માંગે છે તે વાત નું મંડાણ થતા પહેલાં જ તેના પર પરદો પડી જવો જોઈએ. કલાપી ના કાવ્યમાં ગ્રામમાતા કહે છે:
“રસહીન ધરા થઇ છે, દયાહીન થયો નૃપ
નહી તો ના આવું બને બોલી માતા ફરી રડી”.

એક પારસી છોકરો ખોવાયો છે, રમખાણ દરમ્યાન. અને તેના મા બાપ આજે પણ વાટ જૂએ છે એના પાછા ફરવાની. પણ ગુજરાત માં બજરંગ દળે જે ટોળાશાહી નું પ્રદર્શન કર્યુ છે આ ફિલ્મ ને સિનેમાઘરો માં રીલીઝ નહી થવા દઇને, એ જોઇને મને કલાપી નું ગ્રામમાતા યાદ આવે છે. પરઝૂ ની મા, રડશો નહી, પરઝૂ નથી ખોવાયો, ખોવાઇ તો છે ગુજરાત ની પ્રજા. પરઝૂ તો જૂઓને છેલ્લા પાંચ પાંચ વરસ થી મથી રહ્યો છે, ખોવાયેલી પ્રજા ની શોધમાં.

January 29, 2007 at 11:21 am 2 comments

એડવર્ડો ગેલીયાનો ની એક ટુંકી વાર્તા

પેદ્રો અલ્ગોત્રા નામના મ્હારા વકીલ મિત્રે મને તેના ઇસ્કોતરા માથી ફંફોસી ને એક પરબીડીયું દેખાડ્યું જેમા બે સ્ત્રીઓની હત્યા અંગે ની વિગતો હતી. મોન્ટેવિડ્યો નામના પરાં મા ૧૯૮૨ ના અંતિમ મહિના મા છુરી વડે બેવડા અપરાધ ને અંજામ અપાયો હતો.
તહોમતી વ્યક્તિ, કે જેનું નામ અલ્મા ડી. અગસ્ટો હતું, એ ગુનો કર્યા અંગે કબૂલાત કરી હતી. તે છેલ્લા એક વર્ષ થી કારાવાસ માં હતી અને જીંદગી ના અંત સુધી જેલમાં સબડનાર હતી.
જેમ હંમેશા બનતું આવ્યું છે, પોલીસે તેના પર ક્રૂરતમ ત્રાસ વર્તાવ્યો હતો અને તેણે પોલીસ કસ્ટડી માં બળાત્કાર નો ભોગ પણ બનવું પડ્યું હતું. એક મહિના ની યાતના અને પ્રતાડના નાં અંતે પોલીસ તેણીની પાસેથી કેટલીયે વિવિધ કબૂલાતો ને ઓકાવી કાઢવામાં સફળ રહી હતી. જો કે અલ્મા દી. અગસ્ટો ની વિવિધ કબૂલાતો વચ્ચે કોઈ સામ્ય નહોતું, જાણે કે તેણી એ એક જ હત્યા અનેકવિધ રીતે કરી હોય. પ્રત્યેક કબૂલાત મા અલગ અલગ વ્યક્તિઓની સામેલગીરી હતી, કોઈ નામ અને ઠામ ઠેકાણા વીનાના કપોળકલ્પિત પરી જગત ના પાત્રો સરીખા, કારણ – બહૂ વિચિત્ર નહી પણ માત્ર એટલું જ હતું કે – ઈલેક્ટ્રીક કીટલી નો વાયર ભલ ભલા સાહિત્ય અરસિક માણસ ને પણ સમર્થ વાર્તાકાર માં ઘણી જ સરળતા થી બનાવી આપતો.એટલું જ નહી, તહોમતદારે તેના કબૂલાતી બયાનો મા ઓલિમ્પિક ના કોઈ એથ્લેટ સરીખી ચપળતા,એમેઝોન ના તરવૈયા સમી સ્ફૂર્તી અને બાજ પકક્ષી સમી બારીકાઈ દેખાડી હતી. પરંતુ બીજી કોઈ પણ વિગતો કરતાં અચંબો જન્માવતી વાત પ્રત્યેક બયાન માં રહેલી ગ્રાફિક છણાવટ હતી. તહોમતદાર વ્યક્તિએ મિલિમિટર ની બારીકી થી, પહેરવેશ, હાવભાવ, આસપાસ રહેલી ચીજ વસ્તુઓની ગોઠવણ અને વ્યક્તિઓની પોઝિશન અંગે કબૂલાત કરી હતી…
જો કે પુરેપુરા મૂકદ્દમા માં એક બાબત પર વાદી અને પ્રતિવાદી તથા ન્યાયાધીશો એક મત હતા અને એ બાબત એ હતી કે અલ્મા ડી. અગસ્ટો એક અંધ સ્ત્રી હતી.

December 28, 2006 at 6:13 am Leave a comment

બૌદ્ધિકો અને આત્મ પરીક્ષણ: ઉર્વીશ કોઠારી નો નિરીક્ષક મા છપાયેલ લેખ

જીવન, સાહિત્ય અને સંસ્કાર મહદ્ અંશે એકબીજા થી વિપરીત નહીં તો પણ ઠીક ઠીક અલિપ્ત બની ચુકેલી બાબતો છે. એ ત્રણે ને સાંકળતા સામયિક ‘નવનીત સમર્પણ’ ના દીપોત્સવી અંકની ‘આત્મપરીક્ષણ વિશેષાંક’ તરીકે પ્રતીક્ષા હતી. ‘ગણેશ દેવી’ અને ‘અનુગણેશ દેવી’ શાબ્દિક હિંસા પછી, ‘નવનીત સમર્પણ’ ના સંપાદક દીપક દોશી એ ગુજરાતી બૌદ્ધિકો-સર્જકો સમક્ષ બે  સવાલો મૂક્યા હતા, જેના જવાબ દીપોત્સવી અંક માં પ્રસિદ્ધ થવાના હતા. એ સવાલો હતા: હાલમાં ગુજરાત માં અને ગુજરાત બહાર બૌદ્ધિકોમાં ગુજરાતીઓની અસહિષ્ણુતા, મૂલ્યહીનતા અને સ્વાર્થવૃત્તિ ઉપર ખાસ્સો ઊહાપોહ થઇ રહ્યો છે તેમાં આપને કેટ્લું તથ્ય લાગે છે? આત્મપરીક્ષણ ના ક્યા મુદ્દા આ અંગે આપને મહત્વના લાગે છે?

બન્ને સવાલો માટેનો ઇગ્નીશન પોઇન્ટ દેવી વિવાદ છે. છતાં આખા વિવાદ ને અમુક અંશે ‘પાણીગેટ ની લડાઇ’ મા (વડોદરા કેન્દ્રી મહાનુભાવો ના હિસાબ કિતાબો માં) ફેરવનાર વ્યક્તિગત તત્વ ને ‘નવનીત સમર્પણ’ ના સવાલો માં સંપૂર્ણ પણે બાકાત રખાયું છે. સવાલ નો સીધો સાધો અને અણીયાળો ધ્વનિ છે: દેવી ઓર નો દેવી, ગુજરાતી તરીકે આત્મ નિરીક્ષણ કરવા જેવું લાગે છે?

પ્રતિભાવ મા અઢારેક પાનામા ફક્ત ૧૦ ગુજરાતી સર્જકો-લેખકો-બૌદ્ધિકો ના જવાબો વાંચવા મળે છે: નગીનદાસ સંઘવી, નરોત્તમ પલાણ, ગુણવંત શાહ, અનિલ જોશી, ઇંદુકુમાર જાની, પ્રકાશ ન. શાહ, રમેશ ઓઝા, યોગેશ કામદાર, દિનકર જોશી અને ઉષા શેઠ. ‘નવનીત સમર્પણ’ ના સંપાદકે કોને કોને સવાલ મોકલ્યા હતા, તેની યાદી પ્રગટ થાય તો જવાબ આપવાનું ટાળનારા અથવા જવાબ ન આપી શકનારા લોકોનાં નામ જાણવા મળે. કેમ કે, ઉપર જણાવેલાં નામો માં જેને રૂઢ અર્થ મા ગુજરાતી સહિત્ય નાં કહી શકાય તેવા નામ જૂજ છે. સાહિત્ય અને સાહિત્યકારણ નાં મોટાં કહેવાતાં ઘણાં નામ પાસે થી આત્મપરીક્ષણ અંગે ના સવાલ નો જવાબ જાણવાની અપેક્ષા બાકી રહે છે.
હવે, મળેલા પ્રતિભાવો વિશે.

‘વ્યક્તિઓને બાજુ પર રાખી ને વાત કરવાનો ઉપક્રમ છે’ એવું ‘નવનીત સમર્પણ’ ના હેતુને પૂરેપૂરો ન્યાય આપ્નારું વાક્ય લખ્યા પછી ગુણવંત શાહે આત્મપરીક્ષણ ની ચર્ચા ને બદલે, પોતાના પ્રિય વિષયો છેડ્યા છે: અતટસ્થ સેક્યુલરિઝ્મ્, ઇસ્લામી જડતા-કટ્ટરતા અને ઇસ્લામદ્વેષી ભેદ મૂલક હિન્દુત્વ. લખાણ ના અંતિમ ફકરા માં તેમણે દેવી નું નામ પાડ્યા વિના, ‘ગુજરાતની નિન્દા કરવાની ફેશન’ નો ઉલ્લેખ કર્યો છે અને ‘ગુજરાત ની માનસિકતા અંગે કંઇ લખાયું તેમાં સ્વસ્થતા સિવાય બીજું બધું હાજર છે…એમાં ઉષ્ણતા છે, પ્રકાશ નથી’ એવું જણાવ્યું છે. આત્મપરીક્ષણ ના મૂળભૂત અને કેન્દ્રીય સવાલ વિશે ગુણવંતભાઇએ કંઇ કહ્યું નથી, એજ તેમનો જવાબ હશે?

નગીનદાસ સંઘવી એ ગુજરાત અંગે દેવી નાં કેટલાંક વિધાનો ને ‘તત્વ દ્રષ્ટિએ હાસ્યાસ્પદ’ ઠેરવ્યાં છે.બદનામીને ગુજરાત ની નહીં, પણ નરેન્દ્ર મોદીની વ્યક્તિગત ગણાવી ને નગીનદાસે કહ્યું છે: ‘સરકાર ની બદનામી સમાજે માથે ઓઢી લેવાની જરૂર નથી.’ પરંતુ ચર્ચા નો મૂળ મુદ્દો સરકારની નહીં, સમાજની અસહિષ્ણુતાનો છે.’ ચોતરફ ફેલાયેલો ૨૦૦૨ નો કોમી દાવાનળ પણ અતિમર્યાદિત વિસ્તારો અને સ્થાનો માં સીમિત રહ્યો છે’ એવું તેમણે યાદ કરાવી આપ્યું છે. એ સાચું હોવા છતાં, તેનાથી રાજી તો ઠીક, સન્તુષ્ટ પણ થઇ શકાય નહીં. દાવાનળ સપાટી પરની ઘટના છે. સપાટી સહેજ ખોતર્યા પછી તેની અસરો કેટલી ઊંડી ઊતરી છે, તેનો ખ્યાલ મળે તેના આધારે જ રાજી કે દુઃખી થવું રહ્યું. આત્મપરીક્ષણ નું નામ પાડ્યા વિના નગીનદાસ સંઘવી એ ચેતવણી ઉચ્ચારી છે કે, ‘ગુજરાત માં કોમી દ્વેષ નો ફેલાવો થાય અથવા તેમાં ઉમેરણ થાય તો આપણે મૂઆ પડ્યાં છીએ.’

આત્મપરીક્ષણ ના ત્રણ મૂદ્દા પર ભાર મૂક્તાં અનિલ જોશીએ વલી ગુજરાતીની કબર ખોદી કઢાઇ એ વખતે સર્જકો-બૌદ્ધિકો ની ચામડી સનમાઇકા બની ગઇ હતી? જ્ઞાનપીઠ વિજેતા કવિ રાજેન્દ્ર શાહ નાં કોમી હિંસા અંગે ના નિવેદન અને તેના પગલે ગુજરાતી સર્જકો-બૌદ્ધિકો દ્વારા થયેલા ‘ડેમેજકન્ટ્રોલ’ ની ઘટના ને પણ અનિલ જોશી એ યાદ કરી છે. રમેશ પારેખ સાથે મળીને તેમણે તૈયાર કરેલા હિંસા ને વખોડી કાઢતા નિવેદન પર સહી કરવામાં ધૂરંધરો કેવા વામણા સાબિત થયા હતા. એ સંભારી ને તેમણે કહેવત ટાંકી છે: ડાંગ નો માર્યો ઊંચુ જુએ પણ ધાન નો માર્યો નીચું જુએ.

ઈંદુકુમાર જાનીએ કોમી રમખાણોથી ‘ફના’ વિવાદ સુધીના સંદર્ભો-વિગતો આપીને અસહિષ્ણુતા ના આરોપને વાજબી ઠરાવ્યો છે. એટલું જ નહીં, સમાજની નિષ્ફળતાના આરોપ માં તેમણે પોતાની જાતને પણ હિસ્સેદાર ગણાવી છે, જ્યારે દિનકર જોષી માને છે કે ગુજરાતસ્થિત કોઈ પણ બૌદ્ધિક (‘ગુજરાત માં વસ્યા પછી, ખાઈ-પીને જલસા કર્યા પછી’) એવું કહે કે ગુજરાતીઓ અસહિષ્ણુ, મૂલ્યહીન અને સ્વાર્થી છે, તો ‘એ જે ભાણા માં જમ્યો, એ ભાણા માં જ થૂંક્યો કહેવાય. ભાણામાં થૂંકનાર ‘સજ્જન’ ને આપણે બીજું ગમે તે કહી, બૌદ્ધિક ન કહેવાય.’ તેમનું માનવું છે કે આત્મપરીક્ષણ ગુજરાતી પ્રજા ને ભાંડતા બૌદ્ધિકોએ કરવાનું છે. આત્મપરીક્ષણ ને બદલે આક્રમણ માં માનતા સરેરાશ નેતાઓની જેમ, આ કિસ્સા માં ભાજપી નેતાઓની જેમ, દિનકરભાઇએ પોતાના પ્રતિભાવમાં કાશ્મીરી પંદિતો અને શીખ વિરોધી રમખાણો ને પણ લગે હાથ યાદ કરી લીધાં છે.

રમેશ ઓઝાએ દેવીના નિરીક્ષણોની શાસ્ત્રીયયતા પડકારી શકાય એવી હોવા છતાં, તેની સાથે પોતાની સંમતિ વ્યક્ત કરી છે અને નર્મદા બંધ મૂદ્દે ગુજરાતની અસહિષ્ણુતાના દાખલા ટાંક્યા છે. તેમણે ઠીક યાદ કરાવ્યું છે કે ૧૯૬૯ માં અમદાવાદનાં કોમી રમખાણો વખતે રવિશંકર મહારાજ એક્લાં નહોતા પડી ગયા. ઉમાશંકર, પેટલીકર, સ્નેહરશ્મિ, દર્શક તેમ્ની પડ્ખે હતાં, જ્યારે ૨૦૦૧ (નર્મદા મૂદ્દે થયેલા અસહિષ્ણુ વ્યવહાર વખતે) ચુનીકાકા એક્લા પડી ગયા હતાં.

વૈચારિક અસહિષ્ણુતા ને યોગેશ કામદારે પ્રજાકીય ગુણધર્મ ગણાવ્યો છે અને ‘દરેક પ્રકાર ની અસહિષ્ણુતા બદલ એક્સરખા આળા નથી હોતા’ એવા બૌદ્ધિકો દ્વારા ચર્ચા ની અવેજી માં પડાતા બૂમબરાડાની ટીકા કરી છે. ઉષાબેન શેઠે સેરબજાર થી કૌભાંડ થી માંડી ને કોમી હિંસા જેવા પ્રસંગો ટાંકી ને નોંધ્યું છે કે, ‘(આપણે) સામી છાતી એ લડવાની કે શાંતિ સ્થાપવાની હિમંત ન બતાવી શક્યા, પરંતુ ટોળા માં ઘુસી ને ભાંગફોડ ને લૂંટફાટ કરવાની આવડત દુનિયાને બતાવી શક્યા.’ નરોત્તમ પલાણે દેવી વિવાદને કેન્દ્રસ્થાને ગણી ને દ્વેષ તજવાની જરૂર ચીંધી છે અને પહેલ કોણ કરે તેવો સવાલ મૂક્યો છે. પણ આત્મ નિરીક્ષણ વિષે જવાબ તેમણે આપ્યો નથી.
દેવી વિવાદમાંથી આત્મપરીક્ષણના મૂદ્દા ને ‘નિરીક્ષક’ દ્વારા કેન્દ્રસ્થાને મૂકી આપનારા પ્રકાષ ન. શાહે ગૌરવ અને આત્મપરીક્ષણ ને એકમેક ના વિરોધી ગણવાને બદલે, લગભગ પૂરક ગણાવ્યાં છે. આત્મપરીક્ષણ ની વાત માં ગુજરાતદ્રોહ જોનાર માનસ માટે તેમણે ‘શેતરંજી એ શેતરંજી એ સાપોલીયાં જોતું મેકાર્થી માનસ’ એવો શબ્દપ્રયોગ કર્યો છે. નર્સિંહ થી માંડી ને ગાંધી સુધીના, સમાજથી ઊફરા ચાલનારા માણસોને પણ સાથે રાખવાની ‘ઓડ મેન ઈન’ પરંપરાનો ઉલ્લેખ કરીને તેમણે લખ્યું છે, ‘નિયતિ જેમનું કંઈ ભાવિ નથી ઈચ્છતી એમને ગૌરવી ઠેકાઠેક (અને ઠોકાઠોક) નું વરદાન આપે છે.’
આ ‘વરદાન’ રાજકીય નેતાઓ માટે નવું નથી. હિટલર એનું પહેલું કે છેલ્લું ઉદાહરણ ન હતો. પણ જે સમાજ નો બહુમતી બૌદ્ધિક-લેખક-સર્જક વર્ગ આ વરદાન પામે, તેની અવદશા વિશે કલ્પના શા માટે કરવી? વાસ્તવિકતા આપણી નજર સામે નથી?
 

December 23, 2006 at 10:37 am Leave a comment

નર્મદા

આ પાના પર મારા અને બીજા ગુજરાતી મિત્રોના નર્મદા પર ના લખાણો ને આવરી લેવા ધારૂ છૂ. કેટલાયે વર્ષો પહેલા કાન્તી ભટ્ટ અને શીલા ભટ્ટ સમ્પાદિત સાપ્તાહિક અભિયાન મા અશ્વિની ભટ્ટ નો પત્ર વાચ્યો હતો. ત્યારે નહોતી ખબર કે એક દાયકા પછી હુ પણ આ વિષય પર લખીશ

તેઓ ની શ્રદ્ધા છે ડેમ તણા પાણી મા.
ગુજરાત ના સુદૂર પશ્ચિમે કચ્છ મા વસે છે એ લોકો જે હજૂએ સરદાર સરોવર ના જળ ને મીટ માઁડી ને તાકી રહ્યા છે. આઁગ્લ ભાષા મા લખાયેલ આ લેખ પ્રષ્નો ઉઠાવે છે, સરકાર ના સ્થાનિય જળ સઁસાધનો ની જાળવણી પ્રત્યે ના દુર્લક્ષ ના.
http://www.indiatogether.org/2006/may/env-kchdam.htm

આ તે કોનું ગુજરાત?
આમીર ખાન ના નર્મદા મુદ્દે ઉચ્ચારાયેલા અભિપ્રાયો ને પગલે પગલે ફરી એક્વાર ઉગ્ર પ્રતિભાવો વ્યક્ત થયા પણ આ પ્રતિભાવો ખરેખર તો રાજકારણીઓનું આપણી ભાષા ને પ્રદાન નું પ્રતિબીંબ સમા હતા. પણ નર્મદા ના મુદ્દે પ્રતીપક્ષ ના સ્વરો ને કચડી નાખવા કર્યરત થયેલા લોકોએ ભાગ્યેજ વિચાર્યુ કે આમ કરવા જતા તો આપણા સ્વરો ને પણ ગળાતૂંપો આપવા સમૂં થયુ હતું, કારણકે સ્થાપિત હિત ના વિરોધ ની સૌરષ્ટ્ર ને પણ દરકાર હોવી જોઇએ.
http://www.indiatogether.org/2006/jun/opi-gujarat.htm

December 21, 2006 at 11:21 am Leave a comment

aavo

આવો આપ સૌનુ સ્વાગત છે.

December 20, 2006 at 6:55 am 6 comments


Can’t read Gujarati here??

On your browser, click on 'View' menu => 'Encoding' => select 'Unicode (UTF-8)' If you STILL can not read gujarati, Go to this page... http://dhavalshah.com/Unicode.htm